Hoe blijf je in deze tijd in verbinding met jezelf én met je omgeving?

Dat is wat ik mij telkens weer afvraag, daartoe zijn we toch bedoeld? Ik wil niet verzanden in doemdenken over wat allemaal niet kan. Ik wil blijven zien dat er mogelijkheden zijn, ik wil blijven hopen op andere tijden. Soms lukt het, soms ook niet.

Op de zondag dat ik dit schrijf was de kerkdienst voor het eerst weer te bezoeken. Dat stemde mij hoopvol, maar ook de boodschap van de voorganger raakte mij. Dominee Fortuin ging voor en aan iedereen die het gemist heeft vertel ik nogmaals zijn verhaal over psalm 23, waarin God, als een herder, ons voert naar water’n der rust, een plek waar we ons mogen laven in een vette weide met voedsel (voor de geest ) in overvloed, en verkwikkend water, een bron waar we op adem kunnen komen. Een plaats waar we even alle zorgen en ellende even mogen parkeren, een oord waar je even kunt bijtanken. En als je afdwaalt, weg van de kudde, naar bange tijden, in de woestenij van het leven, waar zorgen en pijn de overhand hebben, brengt Hij je weer terug naar de bron.  We mogen vertrouwen op hulp als het moeilijk en uitzichtloos is, want telkens weer zal Hij ons leiden naar een oase, een plek waar het goed toeven is, een plaats om bij te komen, een plaats waar je samen bent met je Herder, waar je zicht hebt op de andere schapen.  De plek waar je weer in je kracht komt te staan, je centrum. En gevoed in een vette wei rond de oase, je troebele blik geklaard door water uit een koele bron, weet je, voel je weer hoe je verder kan. Ook wat je voor de ander kunt betekenen, al lijkt de ander buiten beeld. Dat houdt ons gaande.

Het is een uitnodiging terug te keren naar de bron, die je even de zorgen van alle dag doet vergeten. Moeilijk, maar soms lukt het als ik mij overgeef aan iets dat ik graag doe, of ik me laat raken door de schoonheid van de schepping, mij laat meeslepen door mooie muziek, of het moment wanneer ik stilte toelaat en luister naar een stem in mijn diepste binnenste. Een waardevolle oefening blijkt als ik (vaak achteraf) besef, dat daar ruimte ontstaat voor nieuwe inzichten en ideeën, en waar ik energie van krijg. Ik hoop dat jullie ook dit soort momenten mogen kennen.

Hoe het jullie allen vergaat weten we op dit moment niet altijd van elkaar, maar ik hoop van harte dat je je kunt laten weiden, als Zijn schaap in vette weide, en indien je geest verstrooi, je afdwaalt van de kudde. Weet, Hij brengt je weer terug bij de bron als je je laat leiden.

Zo kunnen we mogelijkheden blijven zien in de tijd van nu, en hoopvol uitzien naar de dag dat we het virus achter ons laten. Graag nodig ik jullie uit Wel en Wee met elkaar te blijven delen, en als je wilt dan kan ik erover schrijven in een volgend nummer.

Groet Thea Steenwijk

Nieuwsbrief Vredekerk

Bijbelvers van de dag

Gezegend zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, die ons in de hemelsferen, in Christus, met talrijke geestelijke zegeningen heeft gezegend.