Toekomstige evenementen

  1. Ontmoetingen Elthato

    29 oktober 20:00
  2. Kerkdienst Vredekerk

    1 november 09:30
  3. Kerkdienst Petrus & Pauluskerk

    8 november 09:30
  4. Kerkdienst Vredekerk

    8 november 09:30
  5. Kerkdienst Jacobuskerk

    15 november 09:30
  6. Kerkdienst Vredekerk

    15 november 09:30
  7. Kerkdienst Petrus & Pauluskerk

    22 november 09:30
  8. Kerkdienst Vredekerk

    22 november 09:30
  9. Kerkdienst Donatuskerk

    29 november 09:30
  10. Kerkdienst Vredekerk

    29 november 09:30

Meditatie oktober november 2020

De kerk als knuffelbeer

door Marion Hartman

We leven in een rare tijd, ook als kerk. Alles wat we normaal vonden: zingen, samenkomen, fysiek contact, is al meer dan een half jaar ‘uit den boze’ en het is maar de vraag wanneer we als kerk weer kunnen functioneren zoals we dat al eeuwen ge­wend waren. En dan bekruipt je de vraag: zijn we op deze manier nog wel kerk? Een vraag die mij deed denken aan de zorgen, jaren terug, van onze zoon Pieter en zijn knuffelbeer Bie. Bie was in zijn leven gekomen als een prachtig blauw, pluizig beertje, dat al snel zijn grote steun en toeverlaat werd. Waar Pieter was, was Bie. Waardoor de blauwe, pluizige vacht al snel slijtplekjes begon te vertonen en enige tijd later zelfs gaten. Waarop Bie steeds verder werd opgelapt met lapjes in verschillende kleuren. Op het laatst was er nog slechts één pootje en een halve kop blauw. Maar nog steeds was het Bie, daar bestond geen twijfel over. “Want, mama””, zei Pieter, “Bie zit niet in de buitenkant, maar in de vulling”. En die was er nog. Nog wel. Want een jaar of wat later raakte de op­gelapte buitenkant zo leeg, dat er nieuwe vulling in moest. Een spannende operatie. En daarna? Was Bie nog steeds Bie! Blijkbaar zat zijn identi­teit ook niet in de vulling. En dat was een hele op­luchting. Nog steeds kon hij Pieter ondersteunen in moeilijke periodes en troosten als het even te­gen zat. Nog steeds ging hij mee, op vrolijke uitjes of naar spannende gebeurtenissen. En zo was het duidelijk: wat Bie tot Bie maakte, was niet zijn buitenkant, niet zijn binnenkant, maar wat hij be­tekende, door wat hij deed, door wat hij uitstraal­de en door de liefde die hij gaf en ontving.

En zo is het volgens mij ook met ons als kerk. Van buitenaf gezien, zien we er helemaal niet meer uit als een jaar geleden en binnenkerkelijk lijkt er ook vrijwel niets meer hetzelfde als toen. Maar onze kern, onze identiteit, datgene waar het echt om gaat, is nog precies hetzelfde als het altijd is geweest. En zo moeten we het houden, koste wat kost, met alle creativiteit die we in ons hebben.

Ik las laatst een interview met Mpho Tutu, de dochter van de wereldwijd bekende bisschop Desmond Tutu, die die identiteit volgens mij prachtig onder woorden brengt. Mpho Tutu is an­glicaans priester, schrijfster en spreekster, vooral over thema’s als vergeving, gelijkheid en zinge­ving. Op de vraag hoe we het beste op het corona­virus kunnen reageren, antwoordt zij: “De reali­teit is dat we allemaal, waar ook ter wereld, leven met angst en onzekerheid. Zeker nú blijkt: we kunnen niet alles controleren. Maar dat maakt je als mens niet machteloos. Je kunt je afvragen: op welke gebieden heb ik wél invloed? Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat het leven behoor­lijk is, niet alleen voor mij en de mensen om mij heen, maar voor alle mensen?

In onzekere tijden klinkt soms snel de roep om te vertrouwen op God. Maar dat ontslaat niemand van zijn eigen verantwoordelijkheid”. Waarna zij een uitspraak van de kerkvader Augustinus aan­haalt: “Bid alsof alles van God afhangt. Werk alsof alles van jou af­hangt”. Wat er ook misgaat in de wereld of in je ei­gen leven, “God geeft de mens al­tijd een keuze”, benadrukt Mpho Tutu. “God wist de consequen­ties van onze daden niet uit, maar geeft je wel ie­dere dag de kans om een betere keuze te maken, om te veranderen. Door onder­linge verbonden­heid de basis te laten zijn van wie we zijn als mens. En dat kan alleen maar leiden tot vriende­lijkheid, zorg, delen, een leven in har­monie met de natuur en de medemens. God no­digt ons uit tot die betere manier van leven, tot een beter be­staan”.

Een goede boodschap om als kerkgemeenschap uit te dragen in deze verwarrende tijd. Om zo te laten zien en voelen wie wij zijn en wat we kun­nen betekenen.

En Bie..? Die zit op z’n oude dag in de vensterbank van de slaapkamer van Pieters dochters. Om een oogje in het zeil te houden en zo nu en dan een knuffel te geven.

 

Nieuwsbrief Vredekerk

Bijbelvers van de dag

Moge de HEER een burcht zijn voor de verdrukte, een burcht in tijden van nood.