Nieuw begin, vrijdag 24 april

Het is maandagmorgen, de zon schijnt, de vogels fluiten, een dikke bromvlieg scheurt voorbij, récht tegen het raam aan. Au! Een brommend geluid van een ongeïdentificeerde machine klinkt op uit de straat hierachter…

Morgen heb ik vijf weken thuisisolatie er op zitten. Vijf weken lang ben ik niet meer van huis weg geweest, op één klein uitstapje na. Ik mocht mij laten testen in het UMCG op Corona. Wat heb ik lang over deze rit gedaan, normaal gesproken neem ik het niet zo nauw met maximale snelheden, maar die dag? Geïrriteerd werd ik ingehaald door automobilisten, want ik reed tè langzaam over de weg. Dat kon niet anders vond ik, want ik wilde de buitenwereld met eigen ogen zien: trekkers in actie, groen wordende bomen, uitbundige narcissen! Wat was dat een mooi uitstapje.

Mijn wereldje lijkt op dit moment ogenschijnlijk klein. Bij mij is Corona vastgesteld, dus ik ‘moet’ helemaal uitzieken en klachtenvrij zijn voordat ik weer de buitenwereld in mag. Ik blijf dus thuis en ontmoet bijna niemand in ‘levende lijve’. Ik ontmoet alleen mensen op gepaste afstand, met nog een meter extra hiertussen. Tot zover mijn lijfelijke sociale leven.

Maar ís mijn wereldje wèl zo klein als lijkt? Nee, zeker niet! Ondanks dat mijn actieradius zo ongeveer 20 à 25 meter is, is mijn wereld buitenproportioneel groot. Om een paar voorbeelden te noemen. Ook ik ga naar de ‘vogelschool’ van de Vogelbescherming. Iedere vier dagen leer ik dat de tuin nog meer vogels herbergt dan ik had gedacht. Een kostelijk vermaak, al die vogelgeluiden leren kennen én uit elkaar houden. Of deze: Loppersum verandert qua uiterlijk. Op dit moment staat er een machine in de straat achter mij te brommen. Geen idee wat daar gebeurt. Gedachten en fantasieën buitelen over elkaar, de ene nog mooier dan de andere. Later wordt vanzelf wel duidelijk wat er werkelijk aan de hand was.

Tot slot dit voorbeeld ter illustratie: nu de kerkdienst via de kerkomroep te beluisteren is, kan ik kiezen waar en hoe ik de kerkdienst ga beleven. Voorheen was die keuze anders. Nu kan ik buiten zitten, of ondertussen ontbijten of alleen de liturgie doorlezen. Deze laatste optie koos ik gisteren; de woorden van een nieuw begin en je hart hiervoor openen om daarna hiervan te kunnen delen, raakten me. Hier wilde ik in de binnentuin in alle rust over nadenken en gestalte aan geven. Zo kwam het dat ineens Geja Huizing me onverwachts verraste door de achtertuin binnen te lopen met een stralend wit bouquet als teken van verbondenheid en als groet van Maarland!

Wat mooi, wat bijzonder :)!

Er gebeurt veel buiten de tuingrenzen, dat weet ik, maar hoe het er momenteel uitziet? Ik weet het nog niet, dat ga ik straks weer aan den lijve ervaren. Tot die tijd denk ik aan de mensen in alle (vitale) beroepen, aan de mensen in hun thuissituatie. Zoek ik contact met mijn dierbaren op de manieren die mogelijk zijn. Zoek ik verbintenis in deze nieuwe wereld en draag mijn steentje bij.

Het is een nieuw begin naar de aloude verbondenheid.

Dank jullie wel voor de mooie bloemen, alle goeds en een warme groet,

Anna van den End

De nieuwsbrief

Bijbelvers van de dag

Wie een lamp aansteekt, zet hem niet onder een vat of onder een bed, maar plaatst hem op een standaard, zodat iedereen die binnenkomt het licht ziet.

protestantse gemeente i.w. Vredekerk/Maarland