Onder de toren op dinsdag 9 juni: Bezinning en Groei

Sinds ik mij kan heugen hadden we het in de kerk vaak over Vorming en Toerusting. Tot op een goede dag iemand zei: dat zijn woorden, die zijn niet meer van deze tijd; het klinkt naar de jaren tachtig of misschien wel de jaren zeventig. Dat was Gerda Potze. Ik proefde de woorden nog eens in mijn hoofd, opeens klonken ze inderdaad wel gedateerd. Gerda had natuurlijk ook andere woorden bedacht: Bezinning en Groei. Die vond ook ik beter klinken: groei is een hot item in allerlei – vooral vrouwen – tijdschriften; en bezinning doet mij denken aan activiteiten die rust en inkeer geven.

Misschien geven beide woorden ook wel aan wat ds Riky en ik wilden toevoegen aan het winterwerk in Maarland en Vredekerk. Er was al een sterke traditie van kennisoverdracht, wij wilden proberen daarnaast meer de nadruk te leggen op spiritualiteit. Vandaar dat ik kwam aanzetten met boeken van Anselm Grun en Henry Nouwen. En vandaar ook dat ik groepen meesleepte naar het klooster. Ik heb goede herinneringen aan onze kloosterweekenden. Steeds weer de vreugde van het ontdekken van hoe zo’n vreemde wereld met z’n eigen ritme van gebedstijden op jouw leven inwerkt. Maar ook hoe bijzonder het is om als willekeurige groep mensen een groep te worden. Meestal gebeurde dat al bij de kennismaking vooraf: dat er zo’n openheid was om met elkaar je lief en leed te delen. Dat gaf mij dan het gevoel dat het kloosterweekend al geslaagd was nog voor we naar het klooster waren gegaan.

Ook meditatie paste in het nieuwe accent dat ik wilde leggen. Vandaar dat ik mij – nog samen met Tineke Buitenhuis – in een cursus ‘Meditatie voor gevorderden’ stortte. Dat we gevorderden waren, vonden we zelf. Ik kreeg vooraf bijna een ruzie met een van de begeleiders van de cursus: zij zag meditatie toch als een ‘way of life’. Ik zag en zie het toch meer als een middel, een zeer bruikbaar middel trouwens.

Goede herinneringen heb ik aan de eerste reeks van vier of vijf avonden. We zaten in de kring met z’n tienen in het koor van de kerk van Leermens. Eerst deden we een lichaamsmeditatie om tot rust te komen, daarna een Benedictijnse meditatie. Dat klinkt heel gewichtig, maar betekent gewoon dat je een stukje Bijbeltekst rustig een paar keer voorleest; en via een aantal vragen daarover nadenkt. Het gaat daarbij niet in de eerste plaats over de vraag: wat betekent het, maar: wat betekent het voor mij? Tijdens die meditatie in Leermens hoorde ik een hond hard en langdurig blaffen vlakbij de kerk, ik maakte mij zorgen over de concentratie van de deelnemers. Maar in het nagesprek bleken velen de hond niet eens gehoord te hebben. Wat een openheid trouwens, waarmee ieder in de kring iets vertelde over wat je was ingevallen tijdens de meditatie!

domie Tjalling

Reageren? Mail / bel met Tjalling Huisman: 0596 571393 / tjhuisman27@gmail.com

De nieuwsbrief

Bijbelvers van de dag

Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus.

protestantse gemeente i.w. Vredekerk/Maarland